دیده اید گاهی می رویم دنبال یک نشانی. تابلوی فلان دکتر یا فلان آرایشگاه? بعد یکی می گوید: "خیلی وقته کار نمی کنند" . یا " خیلی وقته مرده" ! شده ام شبیه یکی از همان تابلوها. هستم...نیستم!(فاطمه محسن زاده)

روایت «تو»دیگری در ساحت اعتراف ، تابوی شکسته شده ای است که تکرار می شود. این تابو به همان اندازه درتقریر نداشتن ها حضوردارد که درغیاب داشتن ها ، حاضرمی شود و خلسه ی تنهایی را پرمی کند. حضور «تو» حضوری شوق انگیزاست و غیاب «تو» حضوری ازدغدغه های دیرین گم کردن ها و جستن ها. با «تو» زایشی درزمان گمشده اتّفاق می افتد؛ زمانی که واژه ها ، ازحسّ نداشتن لبریزاست . «تو» محصول نیازاست؛ نیاز به دیگری که سایه ای ازداشتن های ناب است. نقطه ای بالای حروف، وهمی در فضاهای اتّفاق، گمشده ای در سفرهای دور و نزدیک ، واژه هایی ازاندیشه واحساس های دیدن ، گرفتن ، بوییدن ، «تو»

چند شب پیش خواب می دیدم که خوابم! ناگهان بیدار شدم و از خودم پرسیدم:« پدر کجاست »؟! سراسیمه توی اتاق این طرف و آن طرف دویدم در همان حال بین خواب و بیداری! از خودم پرسیدم :« یعنی کجا رفته »؟! صدایش زدم. کمی هوشیارتر که شدم، دیدم به جای دیوار روبه رو، یک شیشه است. رفتم پشت شیشه. خودم را چسباندم به شیشه و با دقّت نگاه کردم. آن سوی اتاق در جهت معکوس تختِ اتاقم، تختی بود و پدراحتِ راحت خوابیده بود. وسایل آن اتاق، مثل وسایل اتاقم بود، امّا در جهت عکس آنها چیده شده بود...فقط یک شیشه ی شفّاف و بزرگ فاصله ی من و پدر بود. آن قدر هم راحت خوابیده بود که فقط دلم می خواست تماش

https://telegram.me/shahrzadekavir

گاهی چشم ها پاشنه ی آشیل می شوند.
(فاطمه محسن زاده)

هرمان دکونینک: دستت را محکم می گیرد/ از اینجا آغاز می شود.

***

بعد نوشت: دستت را ساده رها می کند/ از اینجا آغاز می شوی.

( محسن زاده )

اینجا هستم :

https://telegram.me/shahrzadekavir